Tuesday, January 12, 2021

ഒരു യാത്ര....

 ഇന്നലെ മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു long drive

വീട്ടിൽ നിന്നു കോഴിക്കോട്ടേക്കും തിരിച്ചും...

കോവിഡ് തുടങ്ങിയത് മുതൽ എവിടെയും പോകാതെ ഏകദേശം മുഴുവൻ സമയവും വീട്ടിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ യാത്ര / ഡ്രൈവ് ഉന്മേഷം പകരുന്നതായിരുന്നു

എന്നാൽ എടപ്പാൾ എത്തിയപ്പോൾ മുന്നിൽ take deviation ബോർഡ്

Arrow മാർക്ക് കാണിച്ച വഴി തിരിച്ചു... പിന്നെയാണ് ശരിക്കും ത്രിൽ അടിച്ചത്

ഏതെല്ലാമോ ഗ്രാമങ്ങൾ വഴിയുള്ള യാത്ര

Narrow വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്ര

വഴി തെറ്റുമോ എന്ന ആദിയോടുള്ള യാത്ര...


അവസാനം പൊന്നാനി തിരൂർ താനുർ പരപ്പനങ്ങാടി  ഫെ‌റൂക് എന്നീ സ്ഥലങ്ങൾ കടന്നു

കോഴിക്കോട് മിനി ബൈപാസ് വഴി മാനഞ്ചിറ  മൈതാനം ടച് ചെയ്തു കോഴിക്കോട്  ഭാര്യ വീട്ടിൽ എത്തി....

ഇതിൽ രസമായ, അല്ലെങ്കിൽ, സങ്കടകരമായ കാര്യം

ഒരു വെജിറ്റേറിയൻ ഹോട്ടലും

ഇല്ല അല്ലെങ്കിൽ കണ്ടില്ല വഴി നീളെ എന്നതാണ് അതു......

പ്രാഥമിക ആവശ്യം

നിറവേറ്റാൻ പെട്രോൾ പമ്പുകളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തവണ 

എന്നാൽ അതിലും ആശ്ചര്യം  അവയെല്ലാം neat & ക്ലീൻ ആയിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ്...


താനുർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു ബോർഡ് pure veg ഹോട്ടൽ കണ്ണിൽ പെട്ടു..... പക്ഷെ അവിടെ പാർക്കിംഗ് സൗകര്യമില്ല... കുറച്ചു ദുരെ ഒരു no പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വണ്ടിയിട്ടു 10.45നു പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിച്ചു...

അതിനു ശേഷം പാർക്ക് ചെയ്‌ത വണ്ടിയിൽ നോക്കി ഒരു നോട്ടീസും കണ്ടില്ല ഭാഗ്യം... (ഒരുപക്ഷെ ഇനി വരും😘 )...

എന്നാൽ അതിലും വലിയ ഭാഗ്യം വരാൻ ഇരിക്കുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു....

അവിടെ നിന്നു വണ്ടിയെടുത്തു ഒരു 50 മീറ്റർ നീങ്ങിയില്ല... ഓപ്പോസിറ്റ് ഭാഗത്തുനിന്നും ഒരുകാർ റോഡിനു കുറുകെ എന്റെ കാറിന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ... ഞെട്ടിപ്പോയി...

ആ കാറിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി...

വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് അല്ല... ഹാൻഡ് ബ്രേക്ക് റിലീസ് ആയി നീങ്ങിയതാണ്... ആകുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ ഓടിയെത്തി കുട്ടിയെ വലിച്ചു മാറ്റി എങ്ങനെയോ ബ്രേക്ക് ചവുട്ടി വണ്ടി നിറുത്തി....

ഇതെല്ലാം നടന്നത് മൈക്രോസെക്കേണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ!

കുട്ടിയെ വണ്ടിയിൽ ഇരുത്തി എന്തോ വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങിയതാണ്, കുട്ടി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി ഹാൻഡ് ബ്രേക്ക് release ചെയ്തു..

പിന്നെ സ്റ്റീയറിങ് തിരിച്ചു..

അതുകൊണ്ടു വണ്ടി ഇടിച്ചില്ല... (അതാണ് എന്റെ ഭാഗ്യം... അല്ലെങ്കിൽ ആ കുട്ടിയുടെ.. അവരുടെ ഫാമിലിയുടെ..)

കുറച്ചുനേരം മനസ്സിൽ ആ രംഗം ഓടികൊണ്ടിരുന്നു...

നാലു മണിക്കൂർ സമയം കൊണ്ടു യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ദൂരം ഇന്നലെ അഞ്ചു മണിക്കൂറിനു മുകളിൽ എടുത്തു... അതിൽ ഒരു മിറാക്കിൾ എസ്കേ‌പ്പും...


യാത്രയിൽ മനസ്സിലായത്.. ആരും കോവിഡിനെഇപ്പൊ പേടിക്കുന്നില്ല... മാസ്കിന്റെ ബലത്തിൽ കൂട്ടം കൂടി ജോളിയായി അർമാദിക്കുന്നു.... ഒരുപക്ഷെ വീട്ടിൽ അടഞ്ഞു കിടന്നു പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിയ സന്തോഷമായിരിക്കാം...

Sunday, January 10, 2021

ഗന്ധർവ്വഗായകന് 81


 ദേവ ഗായകൻ  മണ്ണിൽ വന്നു  ഗാനഗന്ധർവനായി...

ഏഴല്ല എഴുന്നുറല്ല എത്രയോ കോടി ഹൃദയങ്ങളെ

സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു...

ആശ്വസിപ്പിച്ചു   

ആനന്ദിപ്പിച്ചു

മതിമറന്നു ലയിപ്പിച്ചു

ആ സ്വരരാഗലയത്തിൽ...

ആ ഗനങ്ങൾ ഇനിയും വിടരട്ടെ...

തുടരട്ടെ ആ നാദ ധാര....

Thursday, December 31, 2020

Happy days ahead!


 After 36 long years kumari is retiring today....

We are together for the last 30+ years

We have had ups & downs over the years. At times we were fighting, but never ever we have let down each other. In the initial years we were praying for ourselves..

Then Aiswarya&Arun were born  our focus shifted to them and bringing up them. Kumari's amma  was willing to take Aiswarya to kozhikode so that we can concentrate on our job. But we were not willing to deny us the pleasure of watching aiswarya  grow... So precious was the childhood of her to us. luckily we got a maid to look after her when we attended toour offices, otherwise kumari  was willing to let her job go... Then Arun was born. our happiness just got doubled. Our prayers were/ are with tnem & for them . Since the maid who took care of Aiswarya was sick and aged  we did not get her service to take care of arun in his first years and he was taken to kozhikode by  kumari's mother  and he was with them for six months or more.

Then Lilly came forward and helped us to take care of arun in our office timing..

Lakshmi chitti, Radhai  & Neelakandan mama were there for Aiswarya & Arun   in their LKG and UKG days & school days.They were simply God sent angents for us. Great were they with love care and affection!

Since i used to get transfer every 3 years, kumari  decided to forgo her carrier just not to affect the education  of our children.

 she is retiring from the same branch and same post today just because of that decision.

She sacrificed her carrier for  aiswarya arun and me.


 Had kumai not done that still  we all would  have reached this stage, But we would have been travelling a lot and shiting houses and schools and missing the feeling of HOME all these years!

THIS DAY MAKE ME THINK ABOUT THE LOVE  AFFECTION CARE AND CONCERN SHE HAD FOR US..

Lovely is she  always for the last

 3 decades,doing RIGHT every time.


Wish her happy reired life!

Friday, December 25, 2020

ക്ഷമിക്കില്ല കാലം ഒരിക്കലും

 അവരെ എങ്ങനെ ഓർക്കണം

അവരുടെ കവിതയിലൂടെ....

കൃഷ്ണ ഭക്തയായി.....

അസരണരുടെ അഭയമായി....

പാവപെട്ടവരുടെ അന്നമായി...

പ്രകൃതിയുടെ കാവലാളായി...

തണലായി....

താങ്ങായി....

അമ്മയായി!

സൈലന്റ് വാലി മുതൽ എത്ര വേദികളിൽ അവർ നിറഞ്ഞു നിന്നു

വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന പ്രകൃതി സംരക്ഷകരിൽ ഒരുപക്ഷെ ഏറ്റവും മുന്നിൽ

മനുഷ്യനെ മാത്രമല്ല അവർ സ്നേഹിച്ചത്...

സർവ്വ ചരാചരങ്ങളെയും അവർ സ്നേഹിച്ചു

അമ്മയായി!

കോവിഡേ നീ വെട്ടി മാറ്റിയത്...

പ്രകൃതിക്കു...

മലയാളത്തിനു..  

മലയാള കവിതക്കു ..

അസരണർക്ക്...

പാവങ്ങൾക്ക്...

വളർന്നു പന്തലിച്ചു തണൽ നൽകിയിരുന്ന ഒരു ആൽമരത്തെയാണ്..

നിന്നോട് ക്ഷമിക്കില്ല കാലം ഒരിക്കലും


!


Wednesday, October 21, 2020

കോവിഡ് 19 ഉം ബന്ധങ്ങളും

 കോവിഡ് 19 ഉം  ബന്ധങ്ങളും 


മാർച്ച് മുതൽ  മിക്കവാറുംh എല്ലാവരും  വീട്ടിൽ  അല്ലെങ്കിൽ റൂമിൽ  കഴിഞ്ഞു കുടുകയാണല്ലോ... ഇതിൽ  വീട്ടിലെ ബന്ധം  കൂടുതൽ ദൃഢമായി.. വീട്ടുകാരിക്കും കുട്ടികൾക്കും  ആവശ്യത്തിന് സമയം,  പലപ്പോഴും ആവശ്യത്തിലധികവും  കിട്ടി. 


എന്നാലും  പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വിഷമം എല്ലാവരിലും ഒരു തേങ്ങലായി മാറിയിരിക്കിന്നു... അല്ലെങ്കിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു 


എനിക്കുണ്ടായ  വളരെ വ്യത്യസതമായ അനുഭവം  ഇവിടെ പറയാം 


അതിനു കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ മുഖവുരയായി പറയാതെ വയ്യ 


ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു  കുറച്ചു  ബാങ്ക് ടെസ്റ്റുകളും  psc  ടെസ്‌റ്റുകളും എഴുതി  ഇനിയെന്ത് എന്നു ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണ്  tamil nadu mercantile bankil  ഒരു ജോലി  കിട്ടുന്നത്.. മുംബയിൽ  (പഴയ ബോംബയിൽ ) മസ്ജിദിൽ ആണ് പോസ്റ്റിങ്ങ്  കിട്ടിയത് 

താമസിക്കുന്നത് ഡോമ്പിവില്ലിയിലും ഏകദേശം  60 kms അകലെ ആണ് ജോലിസ്ഥലം 

വെളുപ്പാൻ കാലത്തു പുറപ്പെട്ടാൽ  പത്തു മണിക്ക് എത്താം.. എന്തായാലും  ജോലി ചെയ്തല്ലേ പറ്റു  അവിടെ ചെന്നു ജോയിൻ ചെയ്തു... മസ്ജിദിനു ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട് 

ഭൂരിപക്ഷം  ജനങ്ങളും  മുസ്ലിമുകൾ  ആണ്. അവരുടെ കച്ചവടമാണ്  ബാങ്കിന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ.. അവിടത്തെ കച്ചവടസമയം  കാലത്തു  10 മുതൽ  ഉച്ചക്ക്  ഒരു മണിവരെ  പിന്നെ  വൈകിട്ട്  നാലു മുതൽ  എഴുവരെയും.. ഇത് അവർക്കു പള്ളിയിൽ പോകാനും  മറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയാണ്.. ഇതേ സമയക്രമം ആയിരുന്നു ബാങ്കിനും.. ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞു   കണക്കു അവസാനിപ്പിച്ചു  ബാങ്ക് അടക്കുമ്പോൾ  എട്ടു മണിയാവും  പിന്നെ  റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി  'വീട്ടി' (വിക്ടോറിയ ടെർമിനസ്) യിലേക്ക്  ഡൌൺ ചെയ്തു  അവിടെ നിന്നു ഫാസ്റ്റ് ട്രെയിൻ പിടിച്ചു  ഡോമ്പിവില്ലിയിൽ എത്തുമ്പോൾ  സമയം  പതിനൊന്നു... 

ഒരാഴ്ച  പിടിച്ചു നിന്നു  ഈ സമയക്രമം.... അതിനിടയിൽ പൈ പേപ്പർ& അലയിഡ്  ഇൻഡസ്ട്രിസ്  എന്നൊരു  ചെറിയ കമ്പനിയിൽ  ജോലി  കണ്ടെത്തി... 

 "വീട്ടി"യിലാണ്  ജോലി .  പത്തുമണിക്ക്  എത്തിയാൽ  അഞ്ചു മണിക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം.. ശനിയും  ഞായറും ഒഴിവും . കൂടെ ജോലി  ചെയുന്നവർ എല്ലാം  മലയാളികൾ... 

അവിടെ തുടരുമ്പോൾ ആണ്  പണ്ട് എഴുതിയ psc ടെസ്റ്റുവഴി  KFC യിൽ  എത്തിയത്   

പദ്മനാഭന്റെ മണ്ണിൽ  ജോലി .. വേറെ ഒന്നും ചിന്തിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല  ഈ ജോലി   സ്വീകരിക്കാൻ,  അതുവഴി മുംബയിൽ നിന്നു രക്ഷപെടാൻ. 

അഞ്ചു വർഷം  തിരുവനന്തപുരത്തു... 81 മുതൽ  85 വരെ... അന്നു  അവിടെ പല സുഹൃത്തുക്കളെയും കിട്ടി,  kfc ക്ക് പുറത്തുള്ളവർ. അതിൽ തന്നെ  p&t  യിലെ  രവീന്ദ്രൻ, "ഏജിസ്" ഓഫീസിലെ  മുരളി  കാലാവസ്ഥ പ്രവചന കേന്ദ്രത്തിലെ  ശശി 

VSSC യിലെ  രാജ്നാരായണൻ, അഡ്വർടൈസിങ്ങ്  രംഗത്തെ  ഫിലിപ്പോസ്, flying നു പഠിക്കുന്ന വിജയൻ,    സോമൻ, സാലി,   തുടങ്ങി പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ജോലിയുള്ളവർ.കൂടാതെ  ശോഭനൻ,  ഹോമിയോക്ക് പഠിക്കുന്ന സുനിൽ . ഇതിൽ  മിക്കവാറും  ആൾക്കാർ താമസിച്ചിരുന്നത്  സെൻട്രൽ സ്റ്റേഡിയത്തിന് അടുത്തായി നിലനിന്നിരുന്ന "കാർത്തിക" ഹോസ്റ്റലിലും . അങ്ങനെ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കൾ.. അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന സുനിൽ വഴി എന്നിക്കുണ്ടായി 

ഞാൻ ആണെങ്കിൽ  എന്നും  സുനിലിന്റെ റൂമിൽ പോകുമായിരുന്നു . എന്നാൽ  85 ൽ  തിരുവനന്തപുരം വിട്ടപ്പോൾ  ഇവരെല്ലാമായുള്ള ബന്ധവും അകന്നു  മനഃപൂർവ്വമല്ല  എന്നാലും അതാണ് സംഭവിച്ചത് 

പിന്നെ നീണ്ട പത്തു മുപ്പത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി 

പഴയ സൗഹൃദങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ പോലും ഇല്ലാതായ അവസ്ഥ...... 

കൊറോണയിൽ വീട്ടിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ  പലതും പൊടിതട്ടി വീണ്ടെടുത്തു 

ഓർമ്മകളിൽ  അന്നത്തെ സുഹൃത്തുക്കളെ  പലരെയും  തിരിഞ്ഞു, പരതി,  പലമുഖങ്ങളും മനസ്സിൽ തിരിച്ചെത്തി,  കൂടെ  അന്നത്തെ "good times" ഉം  അതു നഷ്ട്ടപെട്ടത്തിന്റെ വേദനയും...... 


ഇതിനിടയിൽ  സുനിൽ വഴി  ഞാൻ  കാർത്തിക എന്ന  വാട്ട്സ്ആപ്  ഗ്രുപ്പിൽ എത്തിപ്പെട്ടു 

(സുനിലിനും,   ഫിലിപ്പോസിനും നന്ദി)

 

കഴിഞ്ഞ ദിവസം അതിൽ ഒരു മെസ്സേജ്  

" വെങ്കി ഇതുഞാനാ  രവി P&T  റൂം  NO  56"

സത്യത്തിൽ  ഞെട്ടി  35 വർഷങ്ങക്ക് ശേഷം  ഒരു  സുഹൃത്ത്  എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.... വൈകിച്ചില്ല  ഉണ്ടനെ വിളിച്ചു  രവിയെ.... 

പിന്നെ കുറേ  അധികം സമയമം  ഞങ്ങൾ  മനസ്സുകൊണ്ട്  1981-85 കാലഘട്ടം

വീണ്ടെടുത്തു


ഇതുപോലെ  75-78  ബികോം  ബാച്ച്  ഇപ്പോൾ  ആക്ടിവാണ്... 

വല്ലപ്പോഴും, മിക്കവാറും ഞായാഴ്ചകളിൽ,   സൂമിൽ കൂടും.......

എന്നാൽ  കോവിഡ് വരെ  വളരെ ക്ലോസയി  എന്നും കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന,   സൂര്യനു താഴെയുള്ള എല്ലാം ഷെയർ ചെയ്തിരുന്ന  പലരും  ഇപ്പോൾ  inactive ആണ്.... 

ഇനി അവരെ  തിരിച്ചു പിടിക്കണം!!!

Saturday, October 10, 2020

ഒഴുകാം സമയമാം നദിയിൽ

 വേർപാട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ദുഃഖം  നികത്താൻ സമയത്തിനാകുമോ 

അതു മരണമായാലും 

പിണക്കങ്ങൾ ആയാലും 

ആരു വലിയവൻ എന്ന ചിന്തയായാലും 

ബന്ധങ്ങൾ,   സൗഹൃദങ്ങൾ അകന്നാൽ അടുക്കാൻ കഴിയുമോ 

സമയമാം നദി ഓർമകളിൽ അല്ലാതെ എന്നെങ്കിലും പുറകോട്ടോഴുകുമോ??? 

എത്ര പുറകോട്ടു ഓർമ്മകൾ ഓടിയാലും 

ഉണരുമ്പോൾ  നഷ്ട്ടം കൂടാതെ  കുറയുമോ 

നാളെ എന്നത് പ്രതീക്ഷയും 

ഇന്നലെ എന്നത് നഷ്ട്ടവും 

ഇന്ന് എന്നത് ജീവിതവും ആകുന്നു 

ഇന്നലകളെ ഓർമകളാക്കി 

ഇന്നിനെ ജീവിതമാക്കി 

നാളെയെ സ്വപ്നങ്ങളാക്കി 

നമ്മുക്കും ഒഴുകാം സമയമാം നദിയിൽ !!

Friday, October 2, 2020

വീണ്ടും ഒരു മരണം



വീണ്ടും ഒരു മരണം എന്നെ ഉലച്ചിരിക്കുന്നു 

കോവിഡ് കാലത്തെ  ഒരു നഷ്ട്ടം കൂടി 

സുരേഷ്  എന്റെ കസിൻ    എന്നെക്കാൾ  മൂന്നു നാലു വയസ്സ് താഴെ ആണെങ്കിലും ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ 

ഒരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ ഒരുമിച്ചു ഉണ്ട് ഉറങ്ങി സുഖ ദുഃഖങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു  വളർന്നത് കൊണ്ടു  ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധമായിരുന്നു 

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മവെച്ചതിനു ശേഷം നടന്ന എല്ലാ പ്രധാന ചടങ്ങുകളിലും ഒരുമിച്ചു പങ്കെടുത്തവരാണ് ഞങ്ങൾ 

ഇതിനിടയിൽ  അമ്പല കമ്മിറ്റിയിലും  ബ്രഹ്മണ സമൂഹത്തിലും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചു 

രണ്ടു പെൺ മക്കളുടെ കല്യാണം നടത്തി സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയത്താണ്  മരണം കൂട്ടിന് കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയത്, അതും അവന്റെ അറുപതാം പിറന്നാൾ ദിനം 

എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും അതിന്റെ ചിട്ടയോടെ നടത്താനുള്ള അറിവ്/കഴിവ്  അവനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്ഥനാക്കി 

അവസാന നിമിഷം വരെ ഉന്മേഷവാനായി  ജീവിതം നയിച്ച  അവന്റെ വേർപ്പാട് താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതൽ വേദന,  ദുഃഖം പകരുന്നു 

മേൽ ലോകത്തും ഉന്മേഷവനായി നീ ഓടി നടക്കുന്നത് കാണുന്നു....